مصاحبه با دوماهنامه چشم انداز ایران

دمیدن از سر گشاد سرنانگاهی به اصلاحات نظام بازنشستگی در گفتوگو با علی حیدریمهدی فخرزادهعلی حیدری سالها در حوزه تأمین اجتماعی تجربه دارد. تجربههای ایشان در جایگاههایی چون معاونت سازمان تأمین اجتماعی، نایب رئیس هیئتمدیره سازمان تأمین اجتماعی، سرپرست کارگروه تدوین سیاستهای کلی نظام در حوزه رفاه و تأمین اجتماعی در دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام کسب شده است. حیدری تألیفات بسیاری در حوزه تأمین اجتماعی دارد. برای بررسی قانون جدید مجلس در افزایش حداقل سن و سابقه بازنشستگی و یافتن راهی مناسب برای رهایی نظام تأمین اجتماعی ایران از مشکلات و چالشهای بزرگ، با دکتر حیدری به گفتوگو نشستیم.***سالهاست کارشناسان برای صحبت کردن از وضعیت صندوقهای بازنشستگی از تعابیری چون چالش، بحران، اَبَربحران یا اَبَرچالش استفاده میکنند. به نظر شما این وضعیت چگونه ایجاد شد؟تقریباً یک دهه است که این اصطلاحات را درباره صندوقهای بازنشستگی به کار میبرند. مدتهاست مطرح میشود کشور اَبَرچالشهایی دارد که ورژنهای مختلفی هم از نظر تعداد داشت؛ مثلاً ده اَبَرچالش، هفت اَبَرچالش و سه اَبَرچالش که در همه اینها و حتی در آن سه اَبَرچالش اصلی کشور، بحث صندوقها مطرح بود.بهتر است ابتدا کمی درباره پیشینه تأمین اجتماعی در ایران صحبت کنیم. حمایتهایی از این دست در ایران قدمتی طولانی دارد. شواهدی درباره کارگرانی که در ساخت عمارت تخت جمشید کار میکردند وجود دارد که دارای مرخصی زایمان و غرامت دستمزد ایام بارداری یا بیماری بودند و به نوعی بیمه داشتند. در وقفنامه ربع رشیدی که نظامیهای بوده در تبریز و مشابه نظامیه بغداد طراحی شده بوده، ذکر شده که 1.5 درصد از حقوق کارگران برای بیمه آنها به کار گرفته میشود، اما تأمین